Писателката Љиљана Хабјановиќ Ѓуровиќ е една од омилените писателки на бившите ЈУ простори, родена во Крушевац во 1953 година, а чија кариера ја одбележаа бројни литературни дела како „Женско родословие“, „Петкана“, „Игра на ангелите“, Тоа е испратена љубов кон светот“.
Таа привлече големо внимание на читателите со своите книжевни способности, а романот „Женска генеалогија“, кој ги следи животите на неколку генерации жени и нивните судбини, кои се испреплетени со мрежата на проблеми и тешката положба на жената во 19-ти и 20 век. Овој роман, објавен пред 26 години, е преведен на 11 јазици, но ретко кој знае дека Љиљана имала големи проблеми додека го пишувала.
Беше есента 1995 година, имав четириесет и две години и почнав да го пишувам романот Женска генеалогија. Лошо почнав. Се борев со зборовите, толку многу што верував дека го изгубив дарот. Еден ден, додека плачев и молев за помош од Свети Никола, Свети Василиј Острошки и Свети Петар Цетински, ми паднаа на ум зборовите: „А зошто вие како жена не ѝ се молите на света Петка? „И во исто време видов икона пред мене Света Петка во црвен фустан, со сина шамија. Дотогаш Света Петка не беше „мојот“ Светец.
Света Петка и бил спас во тој момент, а дека судбината си го направила своето покажува и ситуацијата која истиот ден и се случило на нејзината кума:
Истиот ден попладнето ме контактираше Душанка Лукиќ, кумата која го крсти мојот син. Таа ми кажа дека тој ден била во манастирот Света Петка во Извор (кај Параќин) и дека таму одеднаш почувствувала дека треба да влезе во продавницата и да ми купи икона на Света Петка. Морам да напоменам дека тогаш не била побожна и дека го посетила манастирот како помошник министер. Таа и самата беше изненадена од тоа што и се случи и ме праша дали сакам да ми донесе икона.
Можете да ја замислите мојата радост и збунетост кога открив дека светецот на иконата изгледа исто како во мојата визија, и кога јас и кумата во разговор утврдивме дека ми купила икона во прилика во исто време кога првпат се молев.
Таа мисла и тој повик засекогаш ѝ го променија животот, а писателката со сето срце се сврте кон света Петка, почна да оди во црквата на Калемегдан и оваа светица ја сметаше за свој заштитник.
Секако, почнав да одам во црквата на Калемегдан. Поминаа пет години. Потоа дојде 29 декември 2000 година. петок. Во параклисот на Света Петка, додека чекав да ја целивам иконата над светиот извор, ми дојде една мисла, како јасна заповед: „Треба да престанеш да ја пишуваш книгата што ја пишуваш, да напишеш роман за св. Петка и насловот нека биде Петкана!“
Се исплашив. Се прашував дали тоа навистина беше волја на светињата? Може ли да го направам тоа? Дали ќе можам? И помина повеќе од еден месец додека едно утро, кога се разбудив, реков: „Добро. Ќе се обидам.”
Додека пишував, често ја гледав иконата што ја ставав на мојата маса. И го почувствував нејзиното живо присуство. За време на работа, двапати ја сонував. Во мојот прв сон таа ми даде одговори на три прашања кои ме мачеа од мојата петнаесетта година. Во друг сон ми откри некои важни информации за себе – рече писателката, која пред 21 година го објави својот роман „Петкана“.
Романот „Петкана“ годинава беше снимен и филм и на тој начин продолжи да ја воодушевува публиката, но Света Петка сепак има големо значење за Љиљана Хабјановиќ Ѓуровиќ.
Оттогаш поминаа 20 години.Света Петка има посебно место во мојот живот. Јас и се молам кога ми е тешко. И благодарам кога сум среќна. Двапати бев во Јаши и ги бакнав нејзините свети мошти. Ја сонував уште неколку пати, и секогаш кога сакаше да ми каже нешто важно. Главно да ме води и да ме наведе да направам нов чекор на патот на верата – објасни писателката.